Irlandia
Informacje o Irlandii. Ustrój polityczny, gospodarka, historia, religia, praca w Irlandii i wiele innych.
Irlandia - historia
Już ok. 600-500 roku p.n.e. do Irlandii zaczęli przybywać Celtowie. W latach 432-461 św. Patryk wprowadza do Irlandii Chrześcijaństwo.
W 1171 król Henryk II włączył zamieszkaną przez potomków celtyckich Gaelów Irlandię w skład Anglii. Ponadto nadał szlachcie angielskiej majątki ziemskie w Irlandii. W następnych latach władcy angielscy zmuszeni byli tłumić bunty Irlandczyków. Nie udało się przenieść angielskiej reformy kościelnej do Irlandii - Irlandczycy pozostali katolikami. W XVI w. król Henryk VIII zapoczątkował systematyczną akcję osiedlania protestantów angielskich w północnej dzielnicy Irlandii - Ulsterze. W 1801 utworzono Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii.
W XIX wieku coraz częściej powstawały, coraz liczniejsze organizacje niepodległościowe. Powstał m.in. niepodległościowe ruchy, dążące do niesienia unii z Wielką Brytanią i nadania Irlandii autonomii, zwanej Home Rule. W 1886 roku ruchy te poparły rząd Williama Ewarta Gladstone'a, w zamian za wniesienie do parlamentu projektu autonomii Irlandii. Ten jednak dwukrotnie odrzucono - najpierw w 1886, a następnie 7 lat później.
Na przełomie XIX i XX w. nadal nasilały się tendencje niepodległościowe w Irlandii. Powstały organizacje polityczne m.in. Młoda Irlandia, fenianie, Sinn Féin. W 1916 wybuchło powstanie wielkanocne i nastąpiła nieudana próba ogłoszenia niepodległości Irlandii. W 1918 w wyborach do brytyjskiej Izby Gmin deputowani Sinn Féin uzyskali przewagę, w 1919 w Dublinie utworzyli oni irlandzkie zgromadzenie narodowe - Dáil Éireann, proklamowali niepodległość i wybrali rząd z prezydentem E. de Valerą.
24 kwietnia 1916 roku liczący kilkaset osób oddział Ochotników Irlandzkich dotarł pod gmach Poczty Głównej w Dublinie. W ciągu kilku minut powstańcy opanowali budynek, a na schodach pojawił się Patrick Pearse i odczytał odezwę do narodu, która była podpisana przez Radę Wojskową. Proklamowano republikę, której prezydentem został właśnie Pearse. Niemal w tym samym czasie inne powstańcze oddziały opanowały gmach tzw. Czterech Sądów, punkty wokół dworca kolejowego, młyn oraz Kolegium Chirurgiczne.
Trwały walki Irlandzkiej Armii Republikańskiej z wojskami brytyjskimi. 6 grudnia 1921 podpisano porozumienie pokojowe (traktaty londyńskie), na mocy którego utworzono Wolne Państwo Irlandzkie, natomiast 6 hrabstw północno-wschodnich pozostało w granicach Wielkiej Brytanii (Irlandia Północna).
W 1922, w wyniku rozłamu w Sinn Féin, wyodrębniają się dwie frakcje: zwolennicy pełnej niezależności i jedności Irlandii (m.in. E. de Valera) i zwolennicy traktatu. E. de Valera zrezygnował z prezydentury. Jego miejsce zajął A. Griffith. Wybuchła wojna domowa. 11 października 1922 zgromadzenie narodowe pod przewodnictwem W.T. Cosgrave (prezydent w latach 1922-1932) uchwaliło nową konstytucję. W 1923 wojna domowa skończyła się przegraną przeciwników traktatu. W 1923 Wolne Państwo Irlandzkie wstąpiło do Ligii Narodów.
W 1937 roku premier Eamon de Valera ogłosił Irlandię państwem neutralnym. W wyniku tego, Irlandia odmówiła w 1949 roku wstąpienia do NATO. W poniedziałek wielkanocny 1949 roku proklamowano Republikę Irlandii (Poblacht na h'Eireann). Kiedy Irlandia zrezygnowała już z neutralności, w 1955 roku stała się członkiem ONZ, a w 1973 roku członkiem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, później (od 1993) Unii Europejskiej.
W lipcu 2005 IRA złożyła historyczne oświadczenie, w którym wyrzeka się zbrojnego terroru. Składając broń IRA zapowiada od tej pory walkę o zjednoczenie Irlandii wyłącznie pokojowymi metodami. W odpowiedzi na oświadczenie IRA armia brytyjska rozpoczęła wycofywanie się z Irlandii Północnej. Rozbrojenie zakończono we wrześniu 2005